Είμαι η Σοφία.

Και το Sophia Athens ξεκίνησε με έναν πολύ προσωπικό τρόπο.

Μεγάλωσα σε ένα σπίτι στην Αθήνα, όπου η κουζίνα της γιαγιάς μου ήταν πάντα η καρδιά της ημέρας.

Δεν είχε πολλά πράγματα.
Είχε όμως ένα χάλκινο μπρίκι, που στεκόταν κάθε μέρα στο ίδιο σημείο.

Κάθε πρωί, πριν ξυπνήσει το σπίτι, ο ήχος του καφέ και εκείνο το απαλό, ζεστό χρώμα του χαλκού γέμιζαν το δωμάτιο.

Δεν προσπάθησε ποτέ να το κάνει να μοιάζει καινούργιο.
Με τα χρόνια ο χαλκός σκούρυνε και απέκτησε πατίνα.
Και έγινε ομορφότερος.

Για εκείνη δεν υπήρχε διαφορά ανάμεσα σε ένα ξεχωριστό και σε ένα συνηθισμένο πρωινό.
Αν ήθελε να νιώσει το σπίτι της ζωντανό, έφτιαχνε καφέ, άνοιγε το παράθυρο και το γέμιζε ζεστασιά.

Όταν έφυγε, το μπρίκι έμεινε σε εμένα.

Το έβαλα σε ένα ράφι στο δικό μου σπίτι.
Και τότε, για πρώτη φορά, το σπίτι μου άρχισε να μοιάζει με σπίτι.

Κατάλαβα ότι δεν είχε σημασία το αντικείμενο.
Είχε σημασία αυτό που κουβαλούσε: τα πρωινά, τις φωνές, τη ζεστασιά.

Ήθελα να δημιουργήσω κάτι απλό.
Αντικείμενα για το σπίτι που δεν φωνάζουν, αλλά μένουν.
Που γεμίζουν έναν χώρο με ζεστασιά, χωρίς προσπάθεια.

Σήμερα το Sophia Athens μεγάλωσε.
Η ιδέα όμως παραμένει ίδια.

Να δημιουργούμε πράγματα που γίνονται μέρος της ζωής σας.
Χωρίς υπερβολές. Χωρίς περιττά. Με πρόθεση.

Γιατί, στο τέλος, ένα σπίτι δεν είναι απλώς αυτά που έχει μέσα του.

Είναι το πώς νιώθεις όταν μπαίνεις σε αυτό.